Hans, 25 februari 2012
Sri Lanka , Houten 36°

de laatste dag in Negombo

Tja beste mensen, zo zit je in Sri Lanka en zo ben je weer thuis. En wat een ontvangst gisterenavond op Schiphol. Blij verrast waren we toen we naast onz famille ook werden begroet door een flink deel van de trainers groep en door de voorzitter van Medi-Aid en diens echtgenote. Helaas kon Mark het niet redden op tijd te zijn, maar hem hebben we via de telefoon gesproken.
Iedereen hartstikke bedankt voor deze ontvangst!

Het schrijven van het verslag over de laatste afgelopen donderdag is tot driemaal toe mislukt. het eerste schreef ik in restaurant Serendip in Negombo, waar het plots als sneeuw voor de zon verdween?! Een tweede poging op het vliegveld van Colombo werd niets door het krakkemikkige toetsenbord van de pc aldaar. En tot slot had ik op het vliegveld van Munchen (of was het nu toch Zurich ;-|) niet genoeg aan een half uur gratis WiFi, daarom nu vanachter mijn eigen pc thuis in Houten.

We schrijven: donderdag 23 februari 2012

Als we vanmorgen rond negen uur aankomen bij het Nightingale House zijn zuster Maria en zuster Anuradha druk bezig met de bloemen.
Onder het afdak van het huis staan de welbekende donker bruine plastic stoelen keurig in het gelid.

Mrs. Perera is, zoals we haar kennen druk bezig met managen, regelen, organiseren en delegeren. Als we aan komen worden we direct aan het balonnen blazen gezet om de nagenoeg leeggelopen balonnen van een onlangs gevierd Nederlands verjaardagsfeestje, te vervangen.

Als de balonnen zijn opgeblazen staat het zweet op onze rug en verdwijnt Chitra met beide zusters het gebouw in om haar om te toveren tot een echte Srilankan lady.

Ondertussen zijn ook mr. Lloyd en mr. Wimal geeariveerd en word ik in mijn sarong geholpen. Neen, ik hoef mijn riem niet voor de zekerheid om te doen, de speciale knoop zal de sarong zeker op zijn plaats houden.

De zusters van het Nightingale house worden door mrs. Perera op haar eigen manier op de juiste plastic stoel gedirigeerd.
De spanning stijgt en plots staat Chitra in haar prachtige sarie voor ons. Iedereeen is er verrukt van. Maar ook de niet Sisters zijn in prachtige sarie verschenen.

Als alles naar het zin is van mrs. Perera mag de ceremonie beginnen. Zuster Maria treedt op als ceremoniemeester en heet ons allen welkom.
Een gezamenlijk gezang luidt het officiele deel in en mag Ann de spits wat speeches afbijten. Daarna is het woord aan mr. Wimal en mr. Lloyd.

Als ik foto's maak van de spreekster en de sprekers gebeurd waar ik bang voor was; de knoop van mijn sarong is losgelaten, met als gevolg dat de sarong langzaam maar zeker afzakt. Gelukkig heb ik mijn lange broek aangehouden, dus sta ik niet in mijn ....
Goed het euvel is snel verholpen en heb ik mijn riem toch maar om.

Na dit intermezzo is het woord aan mij. Als ik de slotzinnen in het Singalees uitspreek (ik moet toch op mijn briefje spieken!) is de reactie van idereen blij verrast.
Als Chitra uiteindelijk ook haar Singaleze zinnen heeft gezegd (nagenoeg vlekkeloos overigens) is het 'feest' compleet en gaan de handen op elkaar.

Dan volgt voor Chitra en mij nog een moment waar we lang naar uit hebben gezien; het aansteken van de Pahane.
Mr. Lloyd is de eerste, gevolgd door mr. Wimal, mrs. Perera, Chitra, ik, Maria en Gayathma mag als laatste een lont aansteken.

Hierna breekt het moment aan dat de certificaten worden uitgereikt. Deze eer hebben we toebedeeld aan de nestor van het gezelschap; mr. Lloyd.

Als iedereen het langverwachte certificaat heeft, zien we alleen maar blije en tevreden gezichten.
Onder het genot van een hapje en een drankje (limonade) worden nog de laatse zaken gedaan en de laatste adressen uitgewisseld.

Samen met Gayathma ga ik de bewoners van het Nightingale house ook trakteren op een biscuitje.
Het is zo een genot om te zien hoe Gayathma op zo een lieve en oprechte wijze de bewoners benaderd, zij krijgt echt bij iedereen een tevreden of een smile op het gezicht. Tja en dan te bedenken hoe haar privé-leven eruit ziet!

Dan is het tijd om afscheid te nemen van iedereen van het Nightingale house en de heren Lloyd en Wimal.

In een door mrs. Perera georganiseerd busje rijden we samen met de groep train de trainers naar Seeduwa. Onze after party, door de groep georganiseerd, kan beginnen. onderweg in het busje zit de stemming er al goed in en ook de driver vindt het allemaal prachtig.

We rijden naar een bijzondere plek in Seeduwa. Achter een katholieke kerk is een enorm waterrijk terrein ingericht om op allerlei plekken te mediteren en/of te bidden. Plekken die je via bruggetjes en loopbruggen kunt bereiken. Een heel bijzonder en serene omgeving.

in een ruimte met aan de wand een enorme afbeelding van 'Het laatste avondmaal' (hoe toepasselijk kan het zijn!!), genieten we met elkaar nog een laatste keer van de Srilankaanse rijstmaaltijd in het plastic folie en papier verpakt.

Na een paar uur verbleven te hebben op dit Holy terrein begeven we in ons busje naar Negombo. Mr Wimal heeft voor ons in het hotel Goldy Sands de thee georganiseerd. Als we echter het buitenterras op lopen hebben Chitra en ik allebei zo iets van 'dit is niet goed!'
We zien namelijk uiterst verbaasde en ook verontruste blikken in de ogen van de sisters bij het zien van al die zon aanbiddende toeristen. Zij voelen zich buitengewoon ongemakkelijk in een dergelijk chique hotel en al helemaal bij het zien van al die 'welvaren' amper aangeklede westerlingen om zich heen. De thee wordt dan in een recordtempo opgedronken en rijden we naar een plek aan het strand waar alleen de locals komen en daar voelen we ons allen veel meer op ons gemak.

En zo staan we dan gezusterljk of gebroederlijk naast elkaar te pootje baden in de Indische Oceaan; hoe mooi kan het leven zijn! Uiteraard mag en kan het eten van een ijsje hierbij niet vergeten worden.

Tja en dan komt het moment dat ook wij van elkaar afscheid moeten nemen. De driver zet ons voor het hek van Louis zijn villa af, waar de tranen rijkelijk vloeien.
Het afscheid nemen valt ons allen buitengewoon zwaar, want er is zo veel gebeurd in deze groep. Uiteraard al in de weken voor onze komst, maar tijdens onze aanwezigheid is de hechtheid van deze groep eens en temeer tot uiting gekomen.

Een kwartiertje later zitten Chitra en ik op het terras bij het zwembad van Louis zijn huis en getroosten wij ons met de gedachten dat we veel, heel veel hebben gedaan en veel hebben bereikt.
Niet alleen voor wat betreft project Elderly care en voor Medi-Aid. Neen, wij weten nu na deze week dat twee van de deelneemsters een betere toekomst tegemoet gaan.
Een betere toekomst waarbij zij kunnen rekenen op de volledige steun van de train de trainer groep. Zij zullen in Sri Lanka contact met hen onderhouden en hen daar waar mogelijk en nodig helpen.
Chitra en ik zullen dit vanuit Nederland gaan doen, waarbij wij de steun hebben toegezegd gekregen van iemand die we heel goed hebben leren kennen tijdens onze twee weken in Negombo.

Neen, we zijn natuurlijk verdrietig, maar vooral ook heel erg gelukkig met de bereikte resultaten en wij zijn er zeker van..............wij gaan hen vast en zeker terug zien!!


Tot slot nog een oprecht dankwoord aan alle Nederlandse trainers, die allemaal hebben bijgedragen aan dit succes!!
Ook bedanken we via deze weg Louis en Sampath voor de gastvrijheid en de gezelligheid. Channa bedanken we voor diens gezelligheid voor, tijdens en na de trip.

Tot slot, maar zeker niet op de laatste plaats bedanken we natuurlijk Mark, die 'a hell of a job' heeft verricht in Sri Lanka, twee weken voordat de eerste trainers er arriveerden!!

P.s. Gayathma laat me vandaag weten dat de 'holy' plaats waar we met de groep waren het Supuwath area heet....dit voor hen die voor de details gaan!

Met HalloBuitenland.nl kun je Ayubowan in Sri Lanka echt goedkoop bellen!